Ondanks dat het IJzeren Gordijn al lang en breed is weggeroest, wil de muziek uit Hongarije niet erg gemakkelijk bij ons aanslaan, uitzonderingen als Tamas Szekeres daargelaten. Sinds drie jaar timmert ook Sear Bliss aan de weg naar onze buurt. En dat doen ze heel degelijk, want de basis van S.B.' muziek bestaat uit een legering van heavy metal, speedmetal en grindcore. De genres hebben elk apart hun beste tijd gehad, maar het amalgaam van de drie genoemde metaalsoorten klinkt wonderbaarlijk eigentijds en kleurrijk. Bovendien heeft de groep aan een verduurzamingsmiddel gedacht. Dat bestaart uit het trompetspel van Gergely Szûcs. Hij geeft de muziek een melancholische glans en op andere momenten is zijn inbreng meer ondersteunend of plechtig. Het geluid op het debuut 'Phantoms' is heel stevig en roept vergelijkingen op met de zandstraalsound von Kyuss. Dat komt vooral door het korrelige stemgeluid van zanger/bassist en bandoprichter András Nagy. Voor oververhitte trommelvliezen hoef je echter niet te vrezen, want op gezette tijden laat het stormachtige zestal het gaspedaal los. Het melodisch avontuur in deze sonische heksenketel tiert welig en nooit ontstaat er een ondoordringbare brij. Door de holle productie krijgt de muziek nog een extra ruimtelijke dimensie. Die biedt uitzicht op een geheimzinnige en duistere onderwereld, waar het vage gedachtengoed van de band rondzweeft. Ook lijken de geesten van My Dying Bride en Godflesh aanwezig. De atmosferische keyboardklanken van Winter bedekken dit heftig golvende bergland met een rustgevende waas. En dan schittert regelmatig die trompet. Zonder ook maar ergens te gaan schetteren weet die zich goed in het totaalgeluid in te passen. Hoor hoe gepast Szûcs jammert in het processienummer 'Land of the Phantoms'. Zeer aangrijpend. Daar waar de trompet zich niet zo veel laat horen, wil de eenvormigheid nog wel eens op de loer liggen. Heel schadelijk is dit niet. Al het mooie overstemt immers het mindere.

Back